🔴 2026 წლის ივლისის ბოლოს, საქართველოს ერთ-ერთ რეგიონში 14 წლის გოგო ოჯახის ახლობელმა გააუპატიურა.💬 “ძალადობაგამოვლილმა ამ ასაკის გოგოებმა არასოდეს იციან, წინ რა პროცესი ელით”, – მაია ნასრაშვილი, ბავშვთა უფლებების დამცველი ორგანიზაციის, “კივიტას გეორგიკას” პრეზიდენტი.🔸 საგამოძიებო ეტაპიც და სასამართლო სხდომებიც სავსეა დაბრკოლებებით, რასაც თან სდევს ღირსების შელახვა, დაცინვა, დადანაშაულება და როგორც წესი, რეტრავმირება.

საქართველოს ერთ პატარა ქალაქში 14 წლის გოგოს გაუპატიურების ამბავმა კიდევ ერთხელ აჩვენა, როგორ იქცევა მართლმსაჯულებისთვის ბრძოლა ხელმეორე ტრავმად მსხვერპლებისთვის და რა გზის გავლა უწევთ მათ მაშინ, როცა სახელმწიფო მდუმარე დამკვირვებლად რჩება.“მოძალადე” – სახლში14 წლის ბავშვზე კაცმა სექსუალურად პირველად გაზაფხულზე იძალადა.ეს ამბავი გოგოს არავისთვის უთქვამს. ივლისში კი, როცა მასთან სახლში სტუმრად მისულმა ნათესავმა იგივე გაიმეორა, ბავშვმა მომხდარი დედას გაანდო და შველა სთხოვა – გოგოს ფიზიკური ტკივილები ჰქონდა, რადგან გაუპატიურებას წინ ცემაც უძღოდა.დედამ, რომელიც იმ დროს შვილის გვერდით არ იყო, პოლიციაში დარეკა და გამოძიებაც ასე დაიწყო.კაცი, რომელმაც მიმალვა სცადა, მეორე დღეს დააკავეს და მას ახლა 15-წლიანი პატიმრობა ემუქრება – სასამართლო პროცესი ჯერ არ დასრულებულა. ბრალდებული პატიმრობაშია, თუმცა საბოლოო განაჩენი ჯერ არ გამოცხადებულა.მოზარდი თავიდან მშობლიურ რაიონს გაარიდეს. ის დროებით სხვა ქალაქში ცხოვრობდა, თუმცა შემდეგ ისევ მოუწია თავის რაიონში დაბრუნება.“ძალადობაგამოვლილმა ამ ასაკის გოგოებმა არასოდეს იციან, წინ რა პროცესი ელით”, – ეუბნება რადიო თავისუფლებას მაია ნასრაშვილი, ბავშვთა უფლებების დამცველი ორგანიზაციის, “კივიტას გეორგიკას” პრეზიდენტი.საგამოძიებო ეტაპიც და სასამართლო სხდომებიც სავსეა დაბრკოლებებით, რასაც თან სდევს ღირსების შელახვა, დაცინვა, დადანაშაულება და როგორც წესი, რეტრავმირება.14 წლის გოგოს გაუპატიურების ამბავი რომ არ გახმაურებულიყო და “კივიტას გეორგიკამდე” არ მისულიყო, დიდი ალბათობით, მასაც ჩვეულებრივ პოლიციაში დაჰკითხავდნენ, თან არაერთხელ; შემდეგ სამხარაულის ექსპერტიზის ეროვნულ ბიუროში გადაიყვანდნენ და ამას მსხვერპლები ერთ-ერთ ყველაზე მტკივნეულ გამოცდილებად იხსენებენ.“სოციალურმა მუშაკმა ამ მუნიციპალიტეტიდან არც ის იცოდა, რომ არსებობდა კრიზისული ცენტრი, სადაც ბავშვისთვის დახმარების გაწევა შეეძლოთ, არც ის, რომ სახელმწიფოსთვის სამედიცინო შემოწმებისთვის თანხის მოთხოვნის უფლებაც ჰქონდა. არც თბილისში მდებარე “ბარნაჰუსის ცენტრის” შესახებ ჰქონდა ინფორმაცია, სადაც ძალადობაგამოვლილი ადამიანების გამოკითხვა შესაძლებელია ბავშვზე ორიენტირებულ გარემოში”, – ეუბნება მაია ნასრაშვილი რადიო თავისუფლებას.

გოგონამ მომხდარი დედას გაანდო. დედამ, რომელიც იმ დროს შვილის გვერდით არ იყო, პოლიციაში დარეკა და გამოძიებაც ასე დაიწყო.

2023 წელს ცენტრში მოხვდა 95 არასრულწლოვანი სავარაუდო მსხვერპლი/მსხვერპლი/დაზარალებული,2024 წელს – 98,ხოლო 2025 წელს – 112.ბავშვთა უფლებების დამცველებმა კატეგორიულად მოითხოვეს, რომ მოზარდი თბილისში, “ბარნაჰუსის ცენტრში”, წაეყვანათ.“მხოლოდ ამის შემდეგ გადმოიყვანეს ბავშვი პოლიციის თანხლებით თბილისში, პოლიციის მანქანით, თუმცა, მისი დაზიანებების გათვალისწინებით, ის სამედიცინო ავტომობილს უნდა გადმოეყვანა. გზაზე მას არ ახლდა არც უფლებადამცველი, არც იურისტი”, – ამბობს მაია ნასრაშვილი.ამ ცენტრში ძალადობის მსხვერპლთა მხოლოდ მცირე ნაწილი ხვდება. უმეტესობა, და გაუპატიურების რიცხვი საქართველოში მზარდია, ვინც თბილისს გარეთ ცხოვრობს, ამ სერვისს ვერ იღებს.

ბავშვთა უფლებების დამცველების თქმით, მსხვერპლების ფსიქოლოგიური რეაბილიტაციის სერვისები, არასამთავრობო ორგანიზაციების პროექტების შეჩერების შემდეგ, ფაქტობრივად, აღარ არსებობს. არადა, ერთ-ერთი ყველაზე დაფარული დანაშაულის – გაუპატიურებების – რიცხვი, როგორც წესი, ათჯერ აღემატება ოფიციალურ სტატისტიკას.“არც ეს გოგო გაამჟღავნებდა მომხდარს, ფიზიკურად რომ არ ყოფილიყო ძალიან ცუდად. შეშინებული მსხვერპლები სხვაგანაც იქცევიან ასე, უბრალოდ, განვითარებული ქვეყნებისგან განსხვავებით, ჩვენთან საერთოდ არაფერი კეთდება იმისთვის, რომ მსხვერპლმა ეს ამბავი არ დამალოს”, – ამბობს მაია ნასრაშვილი

გაუპატიურებიდან რამდენიმე დღეში ბავშვს უძილობა დაეწყო. ფსიქიატრთან ვიზიტის შემდეგ (თბილისში წამოყვანამდე), ის საერთოდ გაჩუმდა და აღარაფერს ჰყვებოდა.რადგან გოგონა თავიდანვე კრიზისულ ცენტრში არ მიიყვანეს, საიდანაც ოჯახს ჯანდაცვის სამინისტროსთვის ათასი ლარის სამედიცინო დახმარების მოთხოვნა შეეძლო, მოზარდი სქესობრივი გზით გადამდებ დაავადებებზე სამედიცინო შემოწმების გარეშეც რჩებოდა, რომ არა ისევ ბავშვთა უფლებების დამცველი ორგანიზაცია.„რაღაცნაირად მოვახერხეთ ეს ერთჯერადი დახმარება აღმოგვეჩინა, თუმცა ეს გამონაკლისი შემთხვევაა. როგორც წესი, ასეთ მსხვერპლებს სამი თვის მერეც სჭირდებათ სკრინინგი, თუმცა ამაზეც არ არის ნაფიქრი”.

შემდეგ ეტაპი გამოძიებაა – ეს ნიშნავს გამომძიებლებთან, პროკურატურასთან და სასამართლოსთან შეხებას, რაც მსხვერპლებისათვის იმდენად მტკივნეულია, რომ უამრავი ადამიანი ამ ბრძოლაში ნებდება და უარს ამბობს პროცესის გაგრძელებაზე, – ეუბნება ორგანიზაცია “საფარის” ადვოკატი მარი ვარამაშვილი რადიო თავისუფლებას.