„ასეთი ჩვეულებები წარმართული შეხედულებების გამოძახილია, როდესაც ხალხს სჯეროდა, რომ გარდაცვლილის სულს შეეძლო ეჭამა და დაელია საფლავზე დატოვებული ნუგბარი. მართლმადიდებლობაში ჩვენ გვესმის, რომ სიკვდილის შემდეგ ადამიანის სული თავისუფლდება ყველა მიწიერი მოთხოვნილებისგან. მას არაყი კი არ სჭირდება, არამედ ოჯახის წევრებისა და მეგობრების ლოცვები“, – განმარტავს ის.
მღვდლის თქმით, ასეთი ჩვეულებები საბჭოთა პერიოდში გაჩნდა, როდესაც ხალხი ეკლესიის ლოცვას ჩამოშორდა და ის ფსევდოფოლკლორული რიტუალებით ჩაანაცვლა. სინამდვილეში, მაშინ ხალხი გაცილებით ნაკლებს სვამდა პანაშვიდებზე, ხოლო სასაფლაოებზე საერთოდ არ სვამდნენ ალკოჰოლს.
როგორ მოვიქცეთ სწორად სასაფლაოზე
მოდით საფლავთან ლოცვით და არა ბოთლით. წაიკითხეთ ფსალმუნი და იმღერეთ „განისვენეთ წმინდანებთან“.
აანთეთ სანთლები ან ლამპარები.
დაასუფთავეთ და მოუარეთ საფლავს.
მოიწვიეთ მღვდელი, რომ თქვენთან ერთად ილოცოს საფლავზე ან შეუკვეთეთ გარდაცვლილის პანაშვიდი ეკლესიაში.
დაურიგეთ მოწყალება გაჭირვებულებს გარდაცვლილის ხსოვნის პატივსაცემად.
ეკლესია არ კრძალავს პანაშვიდის ცერემონიებს – ეს უძველესი ქრისტიანული ტრადიციაა. თუმცა, ისინი უნდა ჩატარდეს სახლში ან გამოყოფილ ადგილებში და არა სასაფლაოზე და უნდა ჩატარდეს ფხიზლად და წესრიგის დაცვით. მცირე რაოდენობით ღვინო დასაშვებია, მაგრამ პანაშვიდზე დათრობა ცოდვაა.
„გარდაცვლილები ჩვენგან არა არაყის ჭიქას, არამედ გულწრფელ ლოცვას და კეთილ საქმეებს ელიან მათი ხსოვნისთვის“, – დაასკვნა მღვდელმა.
