ეზოთერიკოსი და მინეროლოგი თამუნა იოსელიანი „საგვარეულო სცენარებზე“ წერს და გამომწერებს უზიარებს რჩევას, როგორ ავირიდოთ თავიდან ის ნეგატიური კოდი, რომელიც წინაპრებისგან გადმოგვეცა.
„გქონია ასეთი რამ? საკუთარ თავს ეფიცებოდი:„მე არასოდეს მოვითმენ იმას, რასაც დედა ითმენდა!“ან „ფულთან დაკავშირებით ჩემთან ყველაფერი სხვანაირად იქნება!“გადის 10 წელი. იხედები უკან და შიშით ხვდები: დეკორაციები შეიცვალა, მაგრამ პიესის არსი იგივეა.იგივე ტოქსიკური ურთიერთობები, იგივე ფინანსური ბლოკები, იგივე მარტოობის განცდა.ამას ჰქვია საგვარეულო სცენარი.ან, სამეცნიერო ენით ტრანსგენერაციული ტრავმა. გენეტიკური მეხსიერება: ჩვენ გვახსოვს ის, რაც არ გვინახავსეპიგენეტიკამ დაამტკიცა: თუ შენი ბებია შიმშილს განიცდიდა ან ძლიერ შიშს გადაურჩა, ეს ცვლის მისი გენების მუშაობას.ეს „გადარჩენაზე მორგებული“ პროგრამა კი შეიძლება გადმოგეცეს შენ.შეიძლება 30 წლის ხარ, ცხოვრობ სიუხვეში, მაგრამ შიგნით ფონად გდევს შფოთვა:„დააგროვე! არ გამოირჩეოდე! ფული საშიშია!“შენ ფიქრობ, რომ ეს შენი ხასიათია.მაგრამ ეს შეიძლება იყოს ომის ექო ბებიის სისხლში. „ბრმა სიყვარულის“ ხაფანგისისტემურ განლაგებებში არსებობს ცნება „საგვარეულო ლოიალურობა“.ბავშვი ქვეცნობიერად ეუბნება მშობელს:„დედა, მე ისე ძალიან მიყვარხარ, რომ ისევე ვიტანჯები, როგორც შენ , რომ შენს ნაწილად დავრჩე“.ჩვენ ხშირად ვიმეორებთ წინაპართა წარუმატებლობებს, რათა კავშირი ვიგრძნოთ მათთან.იყო ბედნიერი და მდიდარი იმ გვარში, სადაც ყველა იტანჯებოდა, შეიძლება საშინლად იგრძნობოდეს.თითქოს „შენებს“ ღალატობ. როგორ მიხვდე, რომ სურვილი შენი არ არის?ირაციონალურობა , გეშინია იმის, რაც რეალურად არ გემუქრება.გამეორება , ერთსა და იმავე შეცდომებს იმეორებ ურთიერთობებსა თუ კარიერაში, მიუხედავად მცდელობისა.სიმძიმე , ნამდვილი სურვილები ენერგიას გაძლევს. თავსმოხვეული სცენარები კი იწვევს ვალდებულებისა და სიმძიმის შეგრძნებას („უნდა გავთხოვდე“, „უნდა ვიმუშაო ძალზე მძიმედ“). პრაქტიკა: „ბედის დაბრუნება“სეპარაცია არ ნიშნავს დედასთან კავშირის შეწყვეტას.ეს ნიშნავს , შეწყვიტო მისი ემოციური ტვირთის ტარება.გააკეთე ეს სიჩუმეში:დახუჭე თვალები. წარმოიდგინე ზურგს უკან მშობლები, მათ უკან , ბებიები და ბაბუები.იგრძენი ის, რაც ხელს გიშლის ცხოვრებაში (შიში, უსახსრობა, მარტოობა). წარმოიდგინე, რომ ეს მძიმე ქვა ან შეკვრაა შენს ხელში.გააცნობიერე, ვის ეკუთვნის ეს. შესაძლოა დედის შიში მამაკაცების მიმართ? ან მამის ბრაზი?გონებაში გაუწოდე ეს „შეკვრა“ შესაბამის წინაპარს და უთხარი (ხმამაღლა ან ჩუმად):„ძვირფასო დედა (ან ბებია), მე ვხედავ შენს მძიმე ბედს. პატივს ვცემ მას. მაგრამ ეს შენია. და ეს (მიუთითე საკუთარ თავზე) ჩემია. სიყვარულით გიბრუნებ შენს ტვირთს. ამ გამოცდილებისთვის შენ მაღალი ფასი გადაიხადე და მე აღარ მჭირდება მისი ხელახლა გადახდა. შემომხედე კეთილად, მე შენზე ბედნიერი ვიქნები.“დაუხარე თავი. შემდეგ ზურგი აქციე წინაპრებს და გადადგი ნაბიჯი წინ – შენს ცხოვრებაში.თქვენ წინაპრებს პატივს არ სცემთ იმით, რომ მათთან ერთად იტანჯებით.თქვენ პატივს სცემთ მათ მაშინ, როცა მათი მსხვერპლი ამართლებს და თქვენ ბედნიერად ცხოვრობთ.“ – წერს თამუნა იოსელიანი.
